Een waterige opening

Deze week beleefden we een waterige opening van ons 400 jaar grachtenfestijn.

We liepen een ronde om de school, achter het orgel aan met bakken regen boven ons. Vroeg in de morgen, nog voor de ouders met hun kroost de school binnen mochten, hadden we ook al een enorme overstroming en was Amina, onze steun en toeverlaat, met een trekker hard in de weer om te zorgen dat wij allen met droge voeten de school binnen zouden kunnen.

Deze rampen ten spijt, moest ik erg lachen, want eigenlijk kun je je geen mooiere opening voorstellen.

400 jaar geleden moet het ook een sompige aangelegenheid geweest zijn.

Voor de duur van dit feestelijke schoolproject is mij, vanuit school gevraagd, een experiment aan te gaan in de vorm van een weblog. 

Ik wil dat van harte proberen, waarbij ik hoop dat u kunt reageren, verbeteren en aanvullen. Kortom al het goeds aan bondige kennis die u bij u draagt, schrijf het mij en laten we daarmee onze school rijk maken. 

Vandaag begin ik te schrijven en al die nattigheid brengt me bij een wetenschapper van de Gouden Eeuw en vroegere burgervader van Amsterdam. Eens was hij bewoner van Singel nr. 284, vriend van Christiaan Huygens, pleitbezorger van de invoering van de brandspuit van Jan van der Heyden.

Het is Joannes Hudde (1628 - 1704), sinds 1672 met tussenpozen 21 jaar lang burgemeester van Amsterdam, maar zijn betekenis als wiskundige is groter.

Nu snap ik niets van hogere wiskunde en zeker niet de "Regel van Hudde", maar wat ik wel begrijp is zijn werk als huishoudkundige van het water.

Ook daar heeft hij ons iets achtergelaten n.l. zijn steen. Het waren er acht, onder zijn burgervaderschap aangebracht in sluizen in de dijk aan de zuidzijde van het IJ.
Het zijn peilstenen, waarmee hij de aanzet heeft gegeven tot het, ver buiten Nederland gebruikte, water- en landkundig meetsysteem van Normaal Amsterdams Peil (NAP), in zijn tijd nog Amsterdams Peil geheten.

Een van deze stenen van Hudde is bewaard gebleven en te zien, dicht bij school, in de Eenhoornsluis over de Korte Prinsengracht bij de Haarlemmerdijk.

Ik geloof zelfs dat het nu behoort tot ons werelderfgoed.

Een horizontale groef in de steen geeft de hoogte van de Zeedijk aan die, na een rampzalige overstroming in 1675, verhoogd werd tot 2.676 meter boven het stadspeil.

Met watergemalen in de vorm van rosmolens is Hudde de gouden man van toen, die ons droge voeten wilde bezorgen en het wonen aan de Amsterdamse grachten aangenamer maakte door het spuien van overtollig water uit de grachten en het toelaten van schoner water vanuit het IJ, iets wat nu nog minimaal twee keer per week 's nachts gebeurt. 

En onze leerlingen zullen het zeker interessant vinden dat, onder zijn burgemeesterschap, de Amsterdamse "secreten" niet in de gracht, maar naar kuilen buiten de stad werden verwezen. 

Voor kinderen heeft het Klokhuis een geweldige film gemaakt voor het 400 jaar grachtenfeest.  

Hieronder de link, het is prachtig uitgelegd en gevisualiseerd. Ik krijg er een Koninginnedaggevoel van en dan te weten dat Maxima tegenwoordig ook in de gracht zwemt!

Zou Hudde dit voorzien hebben?

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1311006